Samadhi van Deutekom

 
iris_kind.jpg
 
 
 
 
 
 
tijger.png
 
 
 
Iris_4.jpg
 

Levensloop


Ik werd geboren in 1972 in Gouda aan de Vrijheidslaan, als eerste kind van mijn Duitse moeder en Nederlandse vader. In mijn eerste levensjaar verhuisden we. Er zouden in mijn leven nog vele verhuizingen volgen, wat het lastig maakte om wortel te schieten. Op mijn derde ontstond veel spanning in het gezin doordat mijn moeder een tweede meisje kreeg, dat stierf na twee dagen. De sfeer in huis was zwaar, grimmig en onvoorspelbaar. Ik begreep de onrust niet en leerde al heel vroeg de omgeving af te lezen. Zelf had ik als kind een enorme levenslust en energie. Ik was dol op bewegen, buitenspelen, ravotten, hutten bouwen en lachen. Tegelijkertijd was ik bang voor mensen, waardoor ik in mijn eigen fantasiewereld leefde. Ik werd regelmatig met agressie, verwijten en straffen in toom gehouden door zowel mijn vader als mijn moeder. Begrip, communicatie en onderhandeling waren zeldzaam. Mijn jonge ouders waren onzeker en veel bezig met het creeëren van een leven voor zichzelf. Daardoor kreeg ik weinig bevestiging, stimulans en richting.

Toen ik negen jaar was, trok mijn moeder met mij en mijn jongere broer van de ene op de andere dag bij de buurman en zijn zoon in. Twee jaar lang keek ik uit op mijn oude kamer in het huis waar mijn vader bleef wonen met zijn nieuwe vrouw. Er werd weinig met mij gepraat of aan mij gevraagd wat ik wilde of hoe ik me voelde. Mijn boosheid, verdriet en angst uitten zich in kindermigraine waardoor ik veel op school miste. In mijn puberteit verhuisden we van Utrecht naar Drachten. Mijn middelbare schooltijd was vol spanning en eenzaamheid, maar humor, plezier en lachen begeleidden me altijd. 

In mijn studietijd was ik ambitieus en leergierig, maar ik had weinig innerlijke structuur. Omdat ik geen idee had over mezelf en wat ik met mijn leven wilde, begon ik verschillende studies. Uiteindelijk koos ik een studie voor docent Nederlands. Uit angst dat ik niks van mijn leven zou maken, was ik zonder onderbreking bezig. Daardoor kwam ik aan de grenzen van mezelf: in het stressvolle laatste studiejaar stortte ik volledig in en kwam ik in een psychose terecht. 

Dat dwong me te zoeken naar de basis die ik niet had. Een langdurig proces met veel verschillende soorten therapie, als een soort geboorte. Massages brachten mij terug in mijn lichaam en herstelden het contact met mezelf, mijn gevoelens en emoties. Daarom deed ik een vierjarige studie massagetherapie en had ik jarenlang een eigen praktijk aan huis. Ik woonde samen, maar doordat het mij aan relationele vaardigheden ontbrak, strandde de relatie na zes jaar. Ik leefde het rechtlijnige beeld waarmee ik ben opgegroeid: ‘Werkt het niet zoals ik denk dat ik het wil, dan houdt het op en zoek ik een ander.’ Het voorbeeld dat ik thuis had gekregen van agressie, wantrouwen en verwijten leefde ik helaas ook zelf uit in mijn relaties. Ook hierin wist ik niet wat voor mij klopte. Mijn zoektocht naar de liefde ging verder. Om mij heen kregen leeftijdsgenoten kinderen. Zelf had ik een besluit genomen dat ik geen kinderen wilde, omdat ik vond dat ik onvoldoende basis had om deze grote verantwoordelijkheid aan te kunnen. Ik wilde mijn leven in het teken zetten van bewustwording en mijzelf en anderen helen. 

Meditatie werd een belangrijk deel van mijn leven. Ik leerde afstand te nemen van mijn gedachtes en ze waar te nemen, zodat ik er niet op hoefde te reageren. Actieve meditaties hielpen me om uitdrukking te geven aan mijn onderdrukte gevoelens als kind en van innerlijke spanningen af te komen. Door lichaamswerk bouwde ik innerlijke draagkracht op en leerde ik goed voor mijn eigen geluk te zorgen. Daarmee bereikte ik een stabiel en vervullend leven zonder medicatie.

Na de serieuze jaren was het tijd om via de lichte en luchtige kant van het leven mijn sociale angsten te overwinnen. Via lachmeditatie en lachyoga heb ik tien jaar lang mijn natuurtalent en oerkracht ingezet om mensen te helpen ontspannen en openen. Mijzelf hielp het om anderen niet langer als bedreigend en mijzelf niet als afwijkend te zien. Ondertussen bleef ik mezelf scholen in meditatie, lichaamsgerichte therapieën en psychologie. Er is in mij een niet aflatende drang om innerlijk te willen zien, voorbij wat wij als beschadigd of ‘kapot’ beschouwen.  

Via mijn opleidingen kwam ik in aanraking met inzichten over relateren. Ik was ook bereid om mezelf echt te gaan verbinden. Op deze weg ontmoette ik Robin, een wonderlijke ontmoeting waar ik mij heel dankbaar over voel. We bleken dezelfde wens te hebben: samen groeien naar een gezonde stabiele relatie. Het doorbreken van ongezonde patronen, de bereidheid om te blijven communiceren, hoe moeilijk dat ook is. Nu ben ik op een punt aangekomen dat ik mijn levenservaring en kennis wil delen in onze praktijk. Met Robin heb ik een lat-relatie en zijn dochter heeft een plek in mijn hart en leven, met alles wat erbij komt kijken. We leven wat we leren en willen dit graag uitdragen.

Samadhi