Robin Pater

 
Robin_jong.jpg
 
 
haiku.jpg
 
 
Robin_nu.jpg
 

Levensloop


In 1981 werd ik als derde van vier kinderen geboren. Ik groeide op in een veendorp in Zuid-Oost Drenthe, een streek waar pragmatisme en conformisme worden gewaardeerd. Ik zelf had een actieve geest, oog voor anderen en kon me goed uitdrukken. In het gezin waar ik opgroeide werden intellectuele en maatschappelijke ambities gestimuleerd. Ik vond er weinig ruimte en steun om te delen wat ik voelde en om mijn geraaktheid te laten zien. Door een ingrijpend ongeluk raakte ons gezinsklimaat overbelast. Ontkenning, overheersing en ongecontroleerde ontlading waren de manieren waarop mijn ouders vanuit hun eigen aard en vorming hun onmacht, verdriet, angst en schaamte kanaliseerden.

Het handhaven van mijn eigen emotionele veiligheid nam een groot deel van mijn vrije kwaliteiten als kind in beslag. Ik probeerde spanningen te voorkomen en verminderen door op ontstemmingen te anticiperen, weinig ruimte te vragen voor mijn eigen gevoelens en behoeftes en sfeer te maken. Ondertussen trok ik mezelf emotioneel terug, waardoor echt vertrouwen en diepe relatie niet konden groeien. Ik leefde geïsoleerd (al wist ik dat toen niet) en er kwam vooral innerlijke communicatie op gang. In pianospelen, diep denken en tekenen kon ik mijn ervaringen verwerken en mijn levensenergie de vrije loop laten.

Na een vrijere studententijd werd zorgen voor veiligheid toch weer mijn leidraad; ik trouwde jong en bouwde een carrière op als veiligheidsadviseur. Ik zocht houvast in een rigide geloof dat niets open liet. Ook nam ik de verantwoordelijkheid voor een psychisch kwetsbare partner. Mijn inspanningen waren gericht op het stabiliseren van omstandigheden, en ik was geneigd mezelf daarvoor weg te geven. Schuldgevoelens speelden een grote rol. Ik voelde altijd druk en oefende die ook uit in mijn omgeving. In mijn ‘vrije’ tijd was er een onvermoeibaar zoeken naar waarheid in theologie, filosofie, reizen en psychologie. Daarin uitte zich een verlangen dat onder mijn loyaliteit broeide, namelijk een echtere, vrijere en meer vervullende manier van leven.

Met de jaren werd de scheefgroei groter en de spanning onhoudbaar. Een crisis die mijn zelfbeeld, geloofsovertuigingen, huwelijksleven en loopbaan in korte tijd ontmantelde was dan ook niet te voorkomen. Een grondige en pijnlijke revisie van het leven waar ik me tot dan toe aan had gewijd was nodig. Gaandeweg, door therapeutisch werk, steunende relaties en uithoudingsvermogen kon mijn bedekt geraakte oorspronkelijkheid meer aan het licht komen. Ik begon zicht te krijgen op de verdedigingspatronen en disfunctionele (liefdes)relaties waarin ik verzeild was geraakt, en wat mijn eigen rol en aandeel daarin was.

Langzamerhand ontdekte ik andere manieren van leven en reageren dan die ik van-huis-uit had zien doen. Ik leerde en leer wat liefde is en wat ook niet, en hoe ik in contact kan blijven met mezelf en anderen. Vertrouwen neemt plek in van zekerheid, voelen van denken en openhartigheid van emotioneel isolement. Zo komt mijn autoriteit meer in mezelf te liggen dan in de buitenwereld (in mij). Aankomen in mijzelf en me openen is een intens, boeiend en doorgaand wordingsproces dat zich uitbetaalt in het ervaren van levenszin en kracht.

Een grote stap in mijn wil om meer te gaan leven was gehoor geven aan een zelf-afgekeurde, heimelijke wens: andere mensen begeleiden. Oude en nieuwe zelfbeelden botsten op elkaar. Ondanks mijn weerstanden en onzekerheid volgde ik trainingen, zegde mijn baan op en ging ik weer fulltime studeren om me op mensenwerk te richten. Als geestelijk begeleider in een ziekenhuis merkte ik al snel dat ik het liefst zelfstandig en ontwikkelingsgericht werk. Stapsgewijs nam dat de vorm aan van relatiebegeleider, een vakgebied waar mijn affiniteit en kwaliteit maar ook mijn eigen groei ligt. Ongezocht ontstond daarin een professioneel partnerschap met mijn liefdespartner Samadhi. Met mijn dochter Nina is zij mijn belangrijkste leermeester in verstaan en versterken.

Robin